Selecteer een pagina

Beste Liselore,

Ik leef samen met mijn dochter en vriend. Hij is zo verschrikkelijk uit balans. Hij kampt met depressies en hechtingsproblemen. Dat houdt me tegen om stappen te zetten. Iemand zei recent tegen me ‘jouw loyaliteitsgevoel is veel te groot’.  Ik weet niet hoe nu verder en ben bang voor de consequenties van stappen die ik mogelijk wil maken. Geeft het me meer lucht en groei als ik de knoop met betrekking tot mijn ongelijkwaardige relatie nu eindelijk doorhak? Is dit ook voor mijn dochter een goede keuze? Ik weet het niet, angst is een slechte leermeester…

Groet, twijfelaar

Dag twijfelaar,

Als ik op je afstem zie ik je op een afgebakend terrein. Omheind. Er is een groot feest gevierd. Gedanst, gelachen, gezongen. Tot hoge extases. En nu ben jij daar alleen. Uitgeput. Met smeulende resten van het festival terrein om je heen. Alle andere gasten zijn al vertrokken. Ook degene met wie je het feest ten diepste hebt beleefd. Hij was slechts een bezoeker. Nu ben jij alleen er nog. Tussen jou en de wijde wereld die lonkt staat niets overkomelijks. Het enige wat je hoeft te doen is door de zuiverende waterval die de ingang definieert. Wanneer je daar doorheen gaat, wordt je gezuiverd. Los. Vrij. Je staat vlak tegen de waterval aan. De spettertjes die op jou vallen, doen jouw verlangen nog meer groeien. Het verlangen om weer zuiver te worden. Opnieuw te beginnen. Het probleem is niet dat jij deze kaalslag niet durft te verlaten. Het probleem is niet dat je wilt blijven voor een ander, want er is niemand meer. Het probleem is dat je bang bent om weer te voelen hoe het is om weer zuiver te zijn. Om echt te kiezen voor voluit leven. Want wie ben jij dan, als je dit verhaal niet meer bent? Lieve twijfelaar, ga daar is met je aandacht heen in stilte en meditatie. En hervind daar jouw kracht. Wanneer je dat contact weer hebt hervonden, is de stap naar een zuiver nieuw leven, er slechts één.