Selecteer een pagina

Dag Liselore,

Vandaag ben ik het even helemaal kwijt. Onlangs hebben wij ons huis verkocht. Een paar weken terug hebben wij mondeling een stuk grond gekocht op een prachtige locatie midden in de weilanden (3600 m2). Het huis wat erop staat is een bouwval en zal gesloopt moeten worden. Wij gaan in de tussentijd in een ruime woonunit op het terrein wonen. Inmiddels is er al veel voorbereidend werk gedaan. De unit zal in de komende 2 dagen geplaatst worden en wij hopen dan volgend weekend over te gaan. Echterrrr…

De grond staat bij de gemeente bekend als verdachte grond, hiervan zijn wij op de hoogte. Op basis van wat de verkoper ons heeft verteld en een schone grond verklaring uit 2003, heb ik/wij steeds vertrouwen gehad in dit project. In de afgelopen weken zijn er diverse voorvallen en aanwijzingen geweest waarin we toch zo onze twijfels kregen over de bedoelingen van de verkoper. Onder andere dat de verkoper op zeker moment aangaf eventueel af te zien van verkoop toen wij een nieuwe schone grond verklaring lieten uitvoeren. Steeds heb ik mezelf voorgehouden, Vertrouw, vertrouw, vertrouw op het moment, het komt zo het komt, ga niet ‘spoken’ door allerhande doem scenario’s in je hoofd af te spelen. Inmiddels al diverse malen onzekere dagen gehad en dan bleek het toch weer goed te komen. Steeds weer een pfffffffff en een hoera, gefeliciteerd moment. Tot er wéér iets voorvalt waardoor wij weer in onzekerheid zitten. En de tijd begint te dringen.

Inmiddels is afgelopen maandag de voorlopige koopakte ondertekend. Eindelijk de onzekerheid weg, wij enthousiast de werkzaamheden weer opgepakt. Binnenkort staat de afspraak bij de notaris voor de definitieve handtekening gepland.

Maar, wederom obstakel. Vanochtend waren wij op gesprek bij een meneer van de gemeente die ons het dossier van betreffend adres liet inzien. Tijdens een eerder bezoek bij een collega schenen er geen gegevens te zijn, echter deze waren nu toch voor het licht gekomen. We werden weer geconfronteerd met zaken waar de verkoper ons niets over verteld heeft. Wederom diverse vraagtekens, zeer demotiverend, we zitten er allebei nu echt even doorheen. Doorgaan of afhaken?

Afhaken zou betekenen dat we veel inmiddels uitgevoerde werkzaamheden en acties moeten terugdraaien. De kosten die gemaakt zijn en die we wellicht hiervoor weer moeten maken, zijn dan weggegooid geld. Doorgaan zal betekenen dat we bewust kiezen om te wonen en leven, op een voor de gemeente/maatschappij aangemerkt ‘verdacht’ stuk grond. Maar vind ik het ‘verdacht’? Mag ik vertrouwen of is dit doodgewoon de kop in het zand steken? De vraag die mij bezig houdt is : wát is Vertrouwen?

Het woord Angst kwam zojuist in mij op. De hele huidige maatschappij is gebaseerd op wantrouwen en de daarbij creërende angst. En dát is juist hoe ik niet wil leven. Ik wil leven in Vertrouwen en daar ook op vertrouwen. Wat ik nu voel is dat ik twijfel over wáár ik op mag vertrouwen. Zijn al deze voorvallen tekens dat ik niet op het juiste pad ben óf mag ik alles gewoon laten gebeuren en daarop Vertrouwen? Is dit een les? Of steek ik inderdaad mijn kop in het zand? Zie ik iets over het hoofd?

Toen ik zojuist ietwat wanhopig het universum om hulp vroeg, kwam jou naam ineens in me op. En voordat ik nu ga twijfelen of ik dit wel ga versturen, druk ik gauw op verzenden ……. hm, dat valt nog niet mee, maar ik doe het nu dan toch.

Liefs, Willen leven vanuit Vertrouwen

 

Lieve Willen leven vanuit Vertrouwen,

Je speurt de sterren af voor tekenen, maar uiteindelijk ben je zelf de kapitein op het schip van jouw leven. Vergeet dat niet. Momenteel sta je op de kade, waar twee schepen aangemeerd liggen. Het ene schip leidt naar een naar huis van je dromen op ‘verdachte grond’ (wat is trouwens verdacht?). Het andere biedt vrijheid en de mogelijkheid om weer helemaal opnieuw te beginnen. Beide keuzes hebben consequenties. Ik vermoed dat het voornamelijk jouw eigen ambivalente gevoelens zijn die maken dat er dan weer wind mee en dan weer wind tegen heerst.

Vanaf de kade, met twee hoge schepen voor je, is het lastig om de horizon te kunnen zien. Dus misschien moet je je eigen perspectief wel verplaatsen. Ga je zelf naar de horizon van jouw leven en kun je je afvragen: van welke beslissing zou ik spijt krijgen als ik het níet heb gedaan als ik 80 jaar ben en terugkijk. Je lijf zal direct signalen gaan geven. Evenals het kleine stemmetje in jouw hart. Volg die aanwijzingen. Het zijn altijd de juiste. En ga er dan ook voor.

En weet dat het uiteindelijk allemaal goed is; welke keuze je ook maakt, je bent altijd weer een ervaring rijker. En dat is uiteindelijk waar het in dit leven allemaal om draait.